Artifex presenteert: Nummer acht

Nummer acht

Antoin Poppelaars

Mijn vrienden zijn al weg. Maar ik blijf langer in deze tent. Deze dag moet snel vergeten worden. Ik ben vandaag op mijn eerste werkdag al ontslagen. Eigenlijk nog voor mijn eerste werkdag, toen ik vanochtend rond tien uur wakker gebeld werd door mijn baas. ‘Waar blijf je nou? Het is al tien uur!’ was zijn ontwaakbelletje.

Geschrokken keek ik op mijn telefoon. Ik was vergeten om de wekker te zetten. Ik stamelde het eerste de beste flauwe excuus. ‘Sorry meneer Pietersen, ik voelde me een beetje ziek en vergat te bellen, dus uh....’

‘Je hoeft niet eens meer te komen!’, schreeuwde Pietersen. De verbinding werd verbroken met een droge klik.

Ik neem nog een teug van mijn gin-tonic. Het drankje is bijna niet door te slikken. Te veel citroen. De bittere smaak zuigt mijn lippen naar binnen. Ik wiegel mee op de trage, sensuele muziek.

Plotseling, in de duisternis, worden mijn zintuigen verlicht door een godin. Een Venus van Milo met Aziatische trekken. Een ongelooflijke mix. Ik wil haar.

Ze draagt een strakke slangenleren broek die haar benen en heupen eer aandoet. Ze beweegt langzaam en meanderend op de muziek. Haar zwarte haar met oranje highlights is opgestoken. Twee lange krullen bij haar slapen dansen op de muziek. Haar lichaam is slank en tenger.

Ik dans om haar heen en kom langzaam dichter bij de exotische schoonheid. Het drankje geeft me de moed om met haar contact te leggen: ‘Ik heb stiekem met je gedanst. Ik hoop dat je het leuk vond!’

Ze kijkt me aan met een verveelde glimlach vol medelijden.

‘Vallen de meisjes echt voor dit openingszinnetje van je?, ironiseren haar wulpse kusvormige lippen.

Ik laat me niet ontmoedigen. ‘Je hebt trouwens een leuke broek aan! Is die gemaakt van echt slangenleer?’

‘Het is een echte nep slangenleren broek’. Haar stem klinkt zacht en zoet, ondanks de harde muziek.

Haar dansbewegingen worden steeds uitdagender. Ik kom dichterbij tot ik haar oneindig diepe bruingroene ogen kan zien die me gek van verlangen maken.

‘Je hebt hele aparte ogen! Ik verdrink erin’, fluister ik in haar perfecte oorschelp. ‘Waar kom je vandaan?’

‘Mijn moeder is Japanse en mijn vader komt uit Hongarije maar ik ben hier geboren’, antwoordt ze, gevleid en trots op haar majestueuze schoonheid.

‘Ik had jou trouwens ook al lang opgemerkt. Toen je vrienden eindelijk weg waren, besloot ik om dicht bij je te dansen zodat je me zou opmerken.. Je hebt er wel de tijd voor genomen, stouterd!’

Onze verleidingsdans vangt nu pas echt aan. Onze lichamen raken steeds meer met elkaar verweven. Haar parfum bedwelmt me. Mijn mond zweeft naar de hare.

Uit het niets verbreekt ze zonder pardon ons verbond van verlangen. Ze pakt haar handtas van een tafeltje en kijkt op haar mobieltje. ‘Tjesus, is het al zo laat? Ik moet vroeg op’. Ze vraagt een rit aan via een app.

‘Ah, kijk toch niet zo droevig. Ik wil je niet verdrietig zien’, zegt ze meelevend als ze mijn wanhopige blik opmerkt. ‘Kom, laten we buiten op de auto wachten. Het is hier binnen veel te warm’.

Het regent en het is koud, maar dat tempert de vlammen van mijn liefde voor haar niet. Ik streel haar gezicht met mijn hand. Onze ogen sluiten zich en onze lippen ontmoeten elkaar in een kus.

Ik voel haar harde borsten tegen de mijne. Ik raak buiten adem. Een duizeligheid maakt zich van me meester. Mijn handen gaan onbeheersbaar naar andere plekken op haar lichaam.

Ze duwt mijn hand weg. ‘Nee, rustig aan, schatje! Je hebt te veel gedronken. Bel me morgen’.

 Ik raak in paniek. Ik ben mijn mobieltje vergeten dat thuis aan het opladen is. ‘Mag ik mijn nummer invoeren op je mobieltje?’, vraag ik hoopvol.

 ‘Nee jongedame, jij bent het spel begonnen. Laat maar zien dat je voor mij wilt lijden’.

Ik vraag snel pen en papier aan de uitsmijter. Hij kijkt me jaloers aan. ‘Jammer van die twee lekkere wijven’, hoor ik hem gefrustreerd mopperen.

Tergend langzaam schrijft ze haar nummer op het papiertje.

De chauffeur van de app rijdt voor. Terwijl ze instapt kijkt me vertederd aan. ‘Vergeet me niet te bellen, morgen!’

Ik kijk de auto na. De regen vermengt zich met mijn tranen van geluk.

Plots rukt een windvlaag het papiertje met het telefoonnummer uit mijn hand. Het valt op de natte straat. Geschrokken pak ik het-papiertje uit een plas regenwater. Van het nummer is alleen een acht, mijn geluksnummer, nog leesbaar.