Artifex presenteert: 'Schreeuwdroom'

Schreeuwdroom

Ik open de deur van mijn appartement. Ik hang mijn jas op en hoor het geluid van opspattend water vanuit de keuken. Daar staat ze weer, met haar gebogen rug naar me toe. Ze wast haar jurk met de hand in een ouderwetse zinken wasteil. De oude vrouw draait zich om. Grote, starende dode ogen, emotieloos. Ze heeft geen mond. Een gladde vlakte glijdt af naar een opstekende puntige kin, als een halfvolle, wassende maan. Het druppelende waswater is bloedrood gekleurt. Nu kijkt ze me aan met smekende ogen vol wanhoop. Ik word schreeuwend wakker. Dat wordt weer een nacht in het klare. Wanneer laat ze me eindelijk in vrede rusten?

Ik had nooit dit appartement moeten kopen. Mijn vrienden hadden me nog zo gewaarschuwd voor het “appartement des doods”. Ik wilde ze niet geloven. De prijs was ook zo laag. Sinds ik die map met krantenknipsels over mijn appartement heb aangelegd weet ik wel beter.

Ik lees nogmaals het artikel over een jongeman, dood aangetroffen in mijn appartement. Vermoedelijk zelfmoord door ophanging. Zijn familie en vrienden verklaarden echter dat de jongeman juist weer vol goede moed was na vele problemen.

Een tweede artikel verhaalt over een echtpaar dat dood werd aangetroffen in mijn appartement. Ze hadden een overdosis slaappillen ingenomen. Het was schijnbaar toch een gelukkig huwelijk. De buren hadden nooit geruzie gehoord.

Ik schrik op van een schaduw op de muur. Was het een gestalte? De harde winterse wind schokt een hoge boom heen en weer voor mijn raam. Een touw dat in de boom hangt lijkt op een bungelende strop.

Ik dommel in. Een derde knipsel valt op de vloer. Een oude vrouw werd levenloos aangetroffen naast een wasteil in het appartement. Haar nek was gebroken. Er werd vermoed dat ze uitgegleden was. Niemand kon echter de gebroken nagels noch de schaafwonden op haar lichaam verklaren.

Plots doorboort een hoge lach mijn oren. Ik schrik wakker. Mijn rooddoorlopen uitgeputte ogen zien een strip slaappillen op de bank liggen. Had ik die daar weggelegd?  Die pillen helpen trouwens toch niet. Misschien moet ik er meer van innemen. Ik zet de televisie aan om de stilte te verdrijven. Een nieuwskanaal laat beelden zien van een ontploffing in een fabriek met vele doden. Snel schakel ik door naar een muziekkanaal.

Het behangpapier neemt rare vormen en kleuren aan. Het lijken net twee gelige langgerekte gezichten. In het midden lijken scherpe rode tanden naar me te grijzen. Kom, dat moet de weerkaatsing zijn van de televisie. Ik schakel dat ding maar uit. Bezorgd schuifel ik door mijn woonkamer die nu doodstil is. De oorsuizingen die ik aan een gescheurd trommelvlies heb overgehouden worden ondragelijk luid.

Ik wankel strompelend van de slaap naar het balkon en kijk naar beneden in de diepe, donkere nacht. Ik voel me gewichtloos. De straat lijkt steeds dichterbij te komen. De volle maan kruipt achter de grauwe wolken vandaan. De wind blaast de map met krantenknipsels naar een  lege bladzijde voor een nieuw knipsel.

Sanne van Houten (Assen). Sanne heeft een passie voor het literaire griezelverhaal. Haar inspiratie haalt ze uit de Gothic novels uit de achttiende en negentiende eeuw.